ابلهان تعظیم مسجد میکنند

در وفای اهل دل جد می کنند

آن مجازست این حقیقت ای خران

نیست مسجد جز درون سروران

مسجدی کان اندرون اولیاست

سجده گاه جمله است آنجا خداست

مسکل از پیغمبر ایام خویش

تکیه کم کن بر فن و بر کام خویش

گر چه شیری چون روی ره بی دلیل

خویش بین و در ضلالی و ذلیل

به کسی نظر ندارد به جز آینه بت من

که ز عکس چهره ی خود شده است بت پرست او

نه غم و نه غم پرستم ز غم زمانه رستم

چو حریف او شدستم که در ستم ببست او

قدحی رسان به جانم که برد به آسمانم

مدهم به دست فکرت که کشد به سوی پست او